و جعل ابن كثير من هذا القسم آية الروح ] [ 1 ] - انتهى . از اين عبارت واضح است كه چون در شأن نزول آيهء ما كانَ لِلنَّبِيِّ - الآية ، روايات متعدده وارد شده ، كه از بعض آن ( معاذ اللَّه ) نزول آن درباره استغفار آن حضرت براى حضرت أبى طالب ظاهر مىشود ، و از بعض آن نزول آن در قصهء استغفار مردى براى پدر و مادر خود كه هر دو مشرك بودند ، و جناب أمير المؤمنين عليه السّلام به او ارشاد كرده كه آيا استغفار مىكنى براى ابوين خود ، حال آنكه هر دو مشركند ؟ و از بعض آن نزول اين آيه ( پناه به خدا ) در شأن دعاء جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و سلم براى مادر مكرمهء خود ثابت مىشود ، لهذا جمع كرده شد در ميان اين احاديث بتعدد نزول . يعنى حضرات سنيه قائل شدند به آنكه اين آيه سه دفعه نازل شده ، هم در باب استغفار آن حضرت براى أبى طالب ، و هم در باب استغفار آن حضرت براى مادر مكرمهء خود ، و هم در باره مردى كه استغفار براى ابوين مشركين خود نموده . ليكن حيرت است كه بخاطر دقت مآثر اين حضرات ، بطلان اين جمع حسب همين روايات نرسيد ! ، زيرا كه هر گاه بنابر اين جمع ، اين آيت هم در استغفار جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله براى حضرات أبي طالب نازل شد ، و هم براى استغفار آن حضرت براى مادر مكرمهء خود ، پس لازم ايد كه آن حضرت ( معاذ اللَّه ) بعد نزول نهى از استغفار براى مشركين جسارت بر أمر منهى عنه نموده ! و از روايت ترمذى ظاهر مىشود كه شناعت اين استغفار ظاهر بود كه جناب امير المؤمنين عليه السّلام بسبب آن انكار بر بعض آحاد ناس فرمود ، پس چگونه ارتكاب آن از اشرف ناس تصور توان كرد ؟

--> [ 1 ] الاتقان في علوم القرآن ج 1 / 122 - 123 .